Route

... Na het ochtendspel van de twee gekko's op de wand was het tijd voor ontbijt. Met de tenen richting de hemel en de hakken richting Arganil, kopje koffie in de ene en boek in de andere hand, hoorde mijn rechter oor eerst het zwaardere trip-trip-hijg van Tim, vijf minuten later gevolgd door het trip-trip-trip-hijgje-hijgje van Capucha. Soms doken witte kattenoortjes op boven het gras, met een beetje geluk kregen we dan een groene, dan een blauwe knipoog. Na het nadenken over lokaliteit versus nonlokaliteit, de metafysica van J.S. Bell en kwantumrealiteit, mocht er gelift worden naar de stad. Brood kochten we teveel, omdat Winy, na een moedige fietstcht over hellingen van tien procent, zakjes verse broodjes aan onze deur hing. Nou, dan aten we maar meer, geen probleem. Zo kwam het dat onze magen voldoende waren opgerekt voor stukken schaap, stoofpotjes en aardappeltjes gefrituurd in schapenvet. Om de kost te verteren werkt er bij mij niets beter dan lang blijven zitten met veel woorden en een laatste peuk. Uitgerust, doorvoed en toch enorm geprikkeld zeg ik bedankt en gedag. Ik ga het allemaal wel even missen. (Wanda)